
Ik ben nu zes jaar Hoofdconducteur en zit helemaal op mijn plek. Het leukste vind ik dat als er een calamiteit is, ik direct moet inspringen en zorgen dat de reiziger goed geïnformeerd is. Dat snelle schakelen en stukje serviceverlening geeft me voldoening.
Ik draai alle soorten diensten, van de vroege tot de late dienst. Mijn werk begint altijd met me in dienst melden, een kop koffie drinken en dan - als dat nodig is - de trein gereed maken met de machinist. Dan ga ik de trein in, start ik het vertrekproces en maak ik servicerondes in de trein.
Geen dag is hetzelfde, want er kunnen zich situaties voordoen die je niet verwacht. Zo kan er een storing zijn en dan is het aan mij om de reizigers op de hoogte te houden en in het uiterste geval, om een eventuele evacuatie in goede banen te leiden. Die verantwoordelijkheid moet je aankunnen!
Een van mijn mooiste herinneringen is dat een collega besloot een huwelijksaanzoek te doen via de omroep in de trein. Ik stond klaar om de reactie van de toekomstige bruid te filmen en om haar naar een andere omroep te begeleiden voor haar antwoord. Ze zei ja!
Ik werk vanuit mijn standplaats Lelystad en daar heb ik een gezellige en hechte groep collega’s. We staan voor elkaar klaar, zowel tijdens de diensten als daarbuiten.
Ik werk al zes jaar als Hoofdconducteur en dan maak je ook gebeurtenissen mee die heftig zijn. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat mijn collega’s er in zo’n geval alles aan doen om er naderhand voor je te zijn, of om taken over te nemen. Dat gevoel noemen wij het geelblauwe hart.



Ik ben sinds een paar jaar werkplekbegeleider, dat houdt in dat ik aspirant Hoofdconducteurs begeleid in de trein. Het mooiste vind ik als je ziet dat ze taken leren en het dan opeens zelf kunnen doen.
Ik rolde er een beetje in, zo hielp ik bij een introductiedag en daarna viel ik een keer in als werkbegeleider. Mijn Teammanager zag dat ik het leuk vond en vroeg of ik een vaste begeleider wilde worden. Daar hoefde ik niet lang over na te denken!
De ene week begeleid ik vier verschillende leerlingen, de andere week maar één. Het liefst begeleid ik iemand langere tijd, dan zie je de groei. Ik help de aspiranten graag en het maakt mijn dienst interessanter. Een win-winsituatie dus!

Julia
Echt een treinfanaat noemt Julia Kool (18) zichzelf niet, maar toch volgt ze de opleiding tot hoofdconducteur aan MBO Amersfoort. "Ik wilde altijd al iets doen waarbij ik mensen kon helpen en zorgen voor veiligheid. Als hoofdconducteur op de trein doe ik dat eigenlijk precies." We spreken haar over haar opleiding die ze via de Nederlandse Spoorwegen volgt, de stages en wat het werk op de trein zo bijzonder én spannend maakt.

Niek
Op zijn vierde staat Niek Schuit (18) al langs het spoor in Noord-Holland. Samen met zijn ouders kijkt hij naar treinen die voorbijrijden. "Ik wist eigenlijk toen al dat ik iets met treinen wilde doen", vertelt hij. Wanneer we hem spreken, is hij net begonnen aan zijn tweede jaar van de mbo niveau 3 opleiding Machinist Railvervoer aan het ROC van Amsterdam. Het 'begin van het einde', noemt hij het zelf, want dit is het laatste jaar van zijn opleiding.

Yordi
Yordi (31) begon negen jaar geleden bij de Railcatering van NS als bijbaan tijdens zijn studie. “Ik verkocht eten en drinken in de trein en raakte steeds meer geïnteresseerd in het werk van de conducteur.” Na zijn mediaopleiding merkte hij dat een kantoorbaan niets voor hem was. “9 tot 5 voelde als een sleur. Ik miste het contact met mensen.”



